ಕಷ್ಟ ಸುಖಗಳ ಉಳಿಯಲಿ ಬದುಕು ಕೆತ್ತಿತು,
ಅಹಂಕಾರದ ಚೂರುಗಳ ಮೆಲ್ಲಗೆ ಕಳೆಯಿತು;
ಅನುಭವದ ಕೈಯಲಿ ಶಿಲೆ ವಿಗ್ರಹವಾಯಿತು,
ಆತ್ಮಾನುಭವದಲಿ ಅದಕೆ ಜೀವಕಳೆ ತುಂಬಿತು;
ಜೀವನಾನುಭವ ಕೆತ್ತಿದ ವಿಗ್ರಹ,
ಆತ್ಮಾನುಭವ ತುಂಬಿದ ದೈವತ್ವ.

~ಮಾಹೆ

ಬದುಕಲು ಬಂದೆ ಈ ಭುವಿಗೆ,
ಅನುಭವಿಸಲು ಬಂದೆ ಈ ಸಿರಿಗೆ;
ನಡೆನುಡಿಯ ತೋಟದಲಿ ಹೂವಾಗಿ ಅರಳು,
ದುಡಿಮೆಯ ಬೆವರಲಿ ನಗುವೊಂದು ಮಿನುಗಲಿ;
ಬದುಕುವಷ್ಟು ದಿನ ಭಾರವೇಕೆ ಮನದಲಿ?
ಉಸಿರಿರುವವರೆಗೂ ಸಂಭ್ರಮವಿರಲಿ ಬದುಕಲಿ.

~ಮಾಹೆ

ಸಂಪತ್ತಿನ ಅಹಂಕಾರ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಾಣುವುದು,
ಜ್ಞಾನದ ಅಹಂಕಾರ ಮೌನದಲಿ ಅಡಗುವುದು;
“ನಾನು ಬಲ್ಲೆ, ನಾನೇ ತೋರಿಸುವೆ ದಾರಿ”
ಎಂಬುದೇ ಅಹಂಕಾರದ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಸವಾರಿ;
ಗುರುವೆಂಬ “ನಾನು” ಕರಗಿದಾಗ ಮಾತ್ರ,
ಉಳಿಯುವುದು ಗುರುತಲ್ಲ, ಗುರುತಿಸುವ ಸತ್ಯ.

~ಮಾಹೆ