ಹಗ್ಗಕೆ ಹೆದರಿ, ಹಾವನು ಮರೆತರೆ ಅಜ್ಞಾನ,
ಗಾಜನು ಹೊತ್ತು, ವಜ್ರವ ಬಿಟ್ಟರೆ ಅಭಿಮಾನ;
ಕ್ಷಣಿಕಕೆ ಬೆಲೆ ಕೊಟ್ಟು, ನಿತ್ಯವ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳದಿರು,
ಕ್ಷುಲ್ಲಕವ ಹೃದಯಕ್ಕಿಟ್ಟು, ಶಾಂತಿಯ ಒಡೆಯದಿರು;
ಬದುಕಿನ ತಕ್ಕಡಿಯಲಿ ಯಾವುದಕೆ ಎಷ್ಟು ತೂಕ,
ಅರಿತ ಮನವೇ ವಿವೇಕ, ಅದೇ ಒಳಗಿನ ಬೆಳಕು.

~ಮಾಹೆ

ಬಿಗಿದ ತಂತಿಯಲಿ ನಾದವೇ ಮುರಿಯಿತು,
ಸಡಿಲ ತಂತಿಯಲಿ ಶ್ರುತಿಯೇ ಜಾರಿತು;
ಭೋಗದ ಅತಿಯೂ ಬೇಡ, ತ್ಯಾಗದ ಅತಿಯೂ ಬೇಡ,
ಮಿತಿಯ ಮೌನದಲಿ ಬದುಕು ವೀಣೆಯಾಗಲಿ;
ಎರಡು ತುದಿಗಳ ನಡುವೆ ಅವನ ಬೆರಳು ತಾಕಿದಾಗ,
ಸಮತ್ವದ ಶ್ರುತಿಯಲಿ ಆತ್ಮವೇ ನಾದವಾಗಲಿ.

~ಮಾಹೆ

ಹಿಡಿಯಲೆಂದಷ್ಟೂ ದೂರ ಸರಿವ ಮಾಯೆ,
ಹಿಂಬಾಲಿಸಿದಷ್ಟೂ ಉದ್ದವಾಗುವ ಛಾಯೆ;
ಸಂಪತ್ತು, ಅಧಿಕಾರ, ಪ್ರೀತಿಯೂ ಹಾಗೆ,
ಬಯಕೆಯ ಬಿಗಿಯಲ್ಲಿ ಜಾರುವವು ಮೆಲ್ಲಗೆ;
ಬಂದದ್ದನು ಪ್ರಸಾದವೆಂದು ನಗುತ್ತ ಸ್ವೀಕರಿಸು,
ಬಾರದದ್ದರ ಹಿಂದೆ ಓಡದೆ, ನಿನ್ನೊಳಗೆ ನೆಲೆಸು.

~ಮಾಹೆ