I have begun to notice something uncomfortable about myself.
I lie to myself almost every day.
Not the large lies that deceive the world. Mine are quieter.
I tell myself I am too busy when something frightens me.
I call it patience when I am afraid to decide.
I call it acceptance when I have simply given up.
I say something does not matter when, somewhere inside, it hurts deeply.
And perhaps the cleverest lie of all is that I know myself.
ಆಗ ನನಗೆ ಒಂಬತ್ತು ಅಥವಾ ಹತ್ತು ವರ್ಷ ವಯಸ್ಸಿರಬಹುದು.
ಆ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಗಮ್ಯಸ್ಥಾನಕ್ಕಿಂತ ಕಿಟಕಿಯ ಆಸನವೇ ಮುಖ್ಯವಾಗಿತ್ತು.
ನಾನು ಮತ್ತು ನನ್ನ ತಂದೆ ಹುಬ್ಬಳ್ಳಿಯಿಂದ ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ ರೈಲಿನಲ್ಲಿ ಪ್ರಯಾಣಿಸುತ್ತಿದ್ದೆವು.
ರೈಲು ಇನ್ನೂ ನಿಲ್ದಾಣವನ್ನು ಬಿಟ್ಟಿರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ನಾನು ಈಗಾಗಲೇ ಕಿಟಕಿಯ ಕಂಬಿಗಳಿಗೆ ಒರಗಿಕೊಂಡು ಹೊರಗೆ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದೆ. ಒಂದು ಕ್ಷಣವೂ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳಬಾರದೆಂಬ ಆತುರ.
ರೈಲು ನಿಲ್ದಾಣಗಳು ನನಗೆ ಯಾವಾಗಲೂ ವಿಚಿತ್ರ ಆಕರ್ಷಣೆಯಾಗಿದ್ದವು.
ಅಲ್ಲಿ ಬರುವ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರೂ ತಮ್ಮದೇ ಆದ ಒಂದು ಪ್ರಪಂಚವನ್ನು ಹೊತ್ತು ತರುತ್ತಿರುವಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದರು.
ಉಕ್ಕಿನ ಡಬ್ಬಿಯನ್ನು ಎದೆಗೆ ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡಿದ್ದ ಅಜ್ಜಿ.
ತಾಯಿಯನ್ನು ಬಿಗಿಯಾಗಿ ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡಿದ್ದ ಒಬ್ಬ ಸೈನಿಕ.
ಕಡಲೆಕಾಯಿ ಮತ್ತು ಪತ್ರಿಕೆಗಳ ತಟ್ಟೆಯನ್ನು ಸಮತೋಲನದಿಂದ ಹೊತ್ತು ಸಾಗುತ್ತಿದ್ದ ವ್ಯಾಪಾರಿ.
ಪಕ್ಕದ ಪ್ಲಾಟ್ಫಾರ್ಮಿನ ರೈಲು ನಮ್ಮದಕ್ಕಿಂತ ಚೆನ್ನಾಗಿದೆ ಎಂದು ಹಠ ಹಿಡಿದಿದ್ದ ಮಗು.
ನನಗೆ ಆ ನಿಲ್ದಾಣ ಒಂದು ಸ್ಥಳದಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ.
ಕೆಲವೇ ಕ್ಷಣಗಳ ಕಾಲ ಒಂದಕ್ಕೊಂದು ಅಡ್ಡಹಾದಿ ಹಿಡಿಯುವ ಸಾವಿರಾರು ಕಥೆಗಳ ಸಂಗಮದಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು.
ರೈಲು ಹೊರಡುವ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಮೊದಲು ಒಬ್ಬ ವಯೋವೃದ್ಧರು ನಮ್ಮ ಬೋಗಿಗೆ ಬಂದರು.
ಅವರ ಬಳಿ ಹೆಚ್ಚೇನೂ ಇರಲಿಲ್ಲ.
ಒಂದು ಬಟ್ಟೆಯ ಚೀಲ.
ಸುತ್ತಿ ಕಟ್ಟಿದ ಹಾಸಿಗೆ.
ವರ್ಷಗಳ ಬಳಕೆಯಿಂದ ಮೃದುವಾಗಿದ್ದ ಒಂದು ಕೈದಂಡ.
ಅವರು ನಮ್ಮ ಎದುರಿನ ಆಸನದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತರು.
ಕಿಟಕಿಯ ಹತ್ತಿರ ಅಲ್ಲ.
ಅದರ ಸಮೀಪವೂ ಅಲ್ಲ.
ಅದು ನನಗೆ ಆಶ್ಚರ್ಯವಾಯಿತು.
ಶಿಳ್ಳೆ ಮೊಳಗಿತು.
ರೈಲು ನಿಧಾನವಾಗಿ ಚಲಿಸಲಾರಂಭಿಸಿತು.
ಪ್ಲಾಟ್ಫಾರ್ಮ್ ಹಿಂದಕ್ಕೆ ಸರಿಯತೊಡಗಿತು.
ಕಟ್ಟಡಗಳ ಜಾಗವನ್ನು ಹೊಲಗಳು ಪಡೆದುಕೊಂಡವು.
ಹೊಲಗಳ ಜಾಗವನ್ನು ಬಂಡೆಗಳು ಪಡೆದುಕೊಂಡವು.
ತೆಂಗಿನ ಮರಗಳು ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡು ಮಾಯವಾದವು.
ಮಧ್ಯಾಹ್ನದ ಬೆಳಕಿನಲ್ಲಿ ಹೊಳೆಗಳು ಬೆಳ್ಳಿಯಂತೆ ಮಿನುಗಿದವು.
ಹೊರಗಿನ ಜಗತ್ತು ಕ್ಷಣಕ್ಷಣಕ್ಕೂ ಬದಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು.
ನಾನು ಆಗಾಗ ಎದುರಿಗೆ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದೆ.
ಆ ವಯೋವೃದ್ಧರು ಮಾತ್ರ ಒಮ್ಮೆಯೂ ಕಿಟಕಿಯ ಕಡೆ ತಿರುಗಿ ನೋಡಲಿಲ್ಲ.
ಕೈಗಳನ್ನು ಮಡಚಿಕೊಂಡು ಶಾಂತವಾಗಿ ಕುಳಿತಿದ್ದರು.
ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಅವರ ತುಟಿಗಳ ಮೇಲೆ ಒಂದು ನಗು ಮೂಡುತ್ತಿತ್ತು.
ಬೇರಾರಿಗೂ ಕೇಳಿಸದ ಯಾವುದೋ ಸಂಭಾಷಣೆಯನ್ನು ಅವರು ಆಲಿಸುತ್ತಿರುವಂತೆ.
ಗಂಟೆಗಳು ಕಳೆದುಹೋದವು.
ನಿಲ್ದಾಣಗಳು ಬಂದವು, ಹೋದವು.
ವ್ಯಾಪಾರಿಗಳು ಹತ್ತಿದರು, ಇಳಿದರು.
ಪ್ರಯಾಣಿಕರು ಬದಲಾಗಿದರು.
ಆ ವೃದ್ಧ ಮಾತ್ರ ಬದಲಾಗಲಿಲ್ಲ.
ಕೊನೆಗೆ ನನ್ನ ಕುತೂಹಲವೇ ಗೆದ್ದಿತು.
“ನಿಮಗೆ ಕಿಟಕಿಯ ಆಸನ ಬೇಡವೇ?” ಎಂದು ಕೇಳಿದೆ.
ಅವರು ನಕ್ಕರು.
ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಅಲ್ಲ.
ಪ್ರಶ್ನೆಯ ಹಿಂದೆ ಇದ್ದ ನನ್ನ ಖಚಿತತೆಗೆ.
ನಂತರ ಕಿಟಕಿಯ ಕಡೆ ಬೆರಳು ತೋರಿಸಿದರು.
“ನೀನು ಹೊರಗೆ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದೀಯ.”
ನಾನು ತಲೆಯಾಡಿಸಿದೆ.
ಅವರು ತಮ್ಮ ಎದೆಯ ಮೇಲೆ ನಿಧಾನವಾಗಿ ತಟ್ಟಿದರು.
“ನಾನು ಬಹಳ ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಿರುವ ಒಬ್ಬನನ್ನು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆ.”
ಆ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಆ ಉತ್ತರ ನನಗೆ ಏನೂ ಅರ್ಥವಾಗಲಿಲ್ಲ.
ನಿಜ ಹೇಳಬೇಕೆಂದರೆ, ಅದು ಸ್ವಲ್ಪ ನಿರಾಶೆಯನ್ನೇ ಉಂಟುಮಾಡಿತು.
ನಾನು ಕೂಡಲೇ ಮತ್ತೆ ಕಿಟಕಿಯ ಕಡೆ ತಿರುಗಿದೆ.
ನೋಡಬೇಕಾದ ನದಿಗಳಿದ್ದವು.
ಎಣಿಸಬೇಕಾದ ಸೇತುವೆಗಳಿದ್ದವು.
ಗುರುತಿಸಬೇಕಾದ ನಿಲ್ದಾಣಗಳಿದ್ದವು.
ಹೊರಗಿನ ಜಗತ್ತೇ ಹೆಚ್ಚು ಆಸಕ್ತಿದಾಯಕವಾಗಿತ್ತು.
ಕನಿಷ್ಠ ಆಗ ನನಗೆ ಹಾಗೇ ಅನಿಸಿತ್ತು.
ಆ ಪ್ರಯಾಣಕ್ಕೆ ಈಗ ಅನೇಕ ವರ್ಷಗಳು ಕಳೆದುಹೋಗಿವೆ.
ಆ ರೈಲಿನ ಸಂಖ್ಯೆ ನನಗೆ ನೆನಪಿಲ್ಲ.
ಆ ವೃದ್ಧರು ಎಲ್ಲಿ ಇಳಿದರು ಎನ್ನುವುದೂ ನೆನಪಿಲ್ಲ.
ಅದು ಯಾವ ಋತುವಿನ ಪ್ರಯಾಣವಾಗಿತ್ತು ಎಂಬುದೂ ನೆನಪಿಲ್ಲ.
ಆದರೆ ಇಂದಿಗೂ, ವಿಮಾನದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಾಗಲೋ, ರೈಲಿನಲ್ಲಿ ಪ್ರಯಾಣಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗಲೋ, ಅಪರಿಚಿತ ರಸ್ತೆಗಳ ಮೂಲಕ ದೂರ ಸಾಗುತ್ತಿದ್ದಾಗಲೋ, ಅವರು ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ನೆನಪಾಗುತ್ತಾರೆ.
ಮತ್ತು ಯೋಚಿಸುತ್ತೇನೆ.
ಹುಬ್ಬಳ್ಳಿ ಮತ್ತು ಬೆಂಗಳೂರು ನಡುವಿನ ಎಲ್ಲೋ ಒಂದು ಜಾಗದಲ್ಲಿ, ಒಬ್ಬ ಹಳೆಯ ಪ್ರಯಾಣಿಕ ಎಂದಿಗೂ ಚಲಿಸದ ಒಂದು ಕಿಟಕಿಯನ್ನು ಕಂಡುಕೊಂಡಿದ್ದನೋ ಎಂದು.
– ಮಾಹೆ
For the longest time, I believed that courage was the absence of doubt.
Age has a way of correcting such misunderstandings.
Looking back, I cannot remember a single meaningful journey that began without doubt sitting quietly beside me. It was there when I started my first venture with more enthusiasm than resources. It was there when I walked away from familiar paths into unfamiliar opportunities. It was there when I stood before rooms full of people, expected to have answers while secretly wondering whether I was asking the right questions myself.
Doubt, I discovered, is not an intruder.
It is a permanent resident of the human condition.