ಬಿಗಿದ ತಂತಿಯಲಿ ನಾದವೇ ಮುರಿಯಿತು,
ಸಡಿಲ ತಂತಿಯಲಿ ಶ್ರುತಿಯೇ ಜಾರಿತು;
ಭೋಗದ ಅತಿಯೂ ಬೇಡ, ತ್ಯಾಗದ ಅತಿಯೂ ಬೇಡ,
ಮಿತಿಯ ಮೌನದಲಿ ಬದುಕು ವೀಣೆಯಾಗಲಿ;
ಎರಡು ತುದಿಗಳ ನಡುವೆ ಅವನ ಬೆರಳು ತಾಕಿದಾಗ,
ಸಮತ್ವದ ಶ್ರುತಿಯಲಿ ಆತ್ಮವೇ ನಾದವಾಗಲಿ.

~ಮಾಹೆ

ಹಿಡಿಯಲೆಂದಷ್ಟೂ ದೂರ ಸರಿವ ಮಾಯೆ,
ಹಿಂಬಾಲಿಸಿದಷ್ಟೂ ಉದ್ದವಾಗುವ ಛಾಯೆ;
ಸಂಪತ್ತು, ಅಧಿಕಾರ, ಪ್ರೀತಿಯೂ ಹಾಗೆ,
ಬಯಕೆಯ ಬಿಗಿಯಲ್ಲಿ ಜಾರುವವು ಮೆಲ್ಲಗೆ;
ಬಂದದ್ದನು ಪ್ರಸಾದವೆಂದು ನಗುತ್ತ ಸ್ವೀಕರಿಸು,
ಬಾರದದ್ದರ ಹಿಂದೆ ಓಡದೆ, ನಿನ್ನೊಳಗೆ ನೆಲೆಸು.

~ಮಾಹೆ

ಕಣ್ಣು ಮುಚ್ಚಿದ ಕನಸು ನಿದ್ರೆಯಲಿ,
ಕಣ್ಣು ತೆರೆದ ಕನಸು ಬದುಕಿನಲಿ;
ಕುಳಿತು ಮೌನವಾದುದೇ ಧ್ಯಾನವಲ್ಲ,
ಕನಸು ಕರಗಿದುದೇ ಜಾಗೃತಿಯಲ್ಲವೇ?
‘ನಾನು’ ಎಂಬ ನಿದ್ದೆಯಿಂದ ಎಚ್ಚರವಾದ ಕ್ಷಣ,
ಅಸತ್ತಿನ ಇರುಳು ಸರಿದು, ಸತ್ತಿನ ಬೆಳಗು.

~ಮಾಹೆ