There are some phone calls that do not begin with a ringtone.
They begin with a feeling.
A sudden tightening in the chest. A strange alertness before the mind has processed anything. A silence in the room that changes shape.
It was sometime past midnight when the phone lit up beside the bed. Her name appeared on the screen – my former colleague’s daughter. For a brief second I simply stared at it, disoriented by the hour more than the name itself.
Forty years ago, in many Indian homes, life moved with a strange certainty. A daughter’s future was spoken of almost like a railway timetable. Study enough to be respectable. Learn enough to run a home. Get married before twenty three or twenty four. Have children before thirty. Parents would breathe out quietly, believing they had fulfilled the sacred assignment life had handed them.
In those days, anxiety existed too, but it wore different clothes. Parents feared delay. Society feared gossip. Girls feared disappointing their families. Yet the road ahead, however imperfect, was at least visible.
Then the country changed.
ಪುಟ್ಟ ಹಕ್ಕಿಗದೆಂತು ಗೊತ್ತು
ಟೊಂಗೆಯದು ಮರದ ಕಿವಿಗಳೆಂದು
ಅವಳ ಕಂಠಸಿರಿಗೆ ಸೋತ ಮಾತೆಯವಳು
ಎಲೆಗಳಾಡಿಸಿಹಳು ಮೆಚ್ಚುಗೆ ಸೂಸುತ ನಿಂದು
ಪುಟ್ಟ ಹಕ್ಕಿಗದೆಂತು ಗೊತ್ತು
ಅಲ್ಲೆ ಕುಳಿತಿಹ ಗಿಡುಗನ ಗೂಡದೆಂದು
ಅವಳ ಕಂಠಸಿರಿಗೆ ಕಾದು ಕುಳಿತ ಮಾತೆಯವಳು
ಹಾಡದು ಅವಳ ಕಂದಮ್ಮಗಳ ಲಾಲಿಯದೆಂದು
ಪುಟ್ಟ ಹಕ್ಕಿಗದೆಂತು ಗೊತ್ತು
ತುಂಟ ಬೆಕ್ಕಿನ ಮನೆಯ ಹಿತ್ತಲದೆಂದು
ಅವಳ ಕಂಠಸಿರಿಗೆ ಹೊಂಚುಹಾಕಿಹ ಮಾತೆಯವಳು
ಆಟಕೊ ಊಟಕೋ ಹಿಡಿಯ ಹಂಬಲಿಸಿಹಳೆಂದು
ಪುಟ್ಟ ಹಕ್ಕಿಗದೆಂತು ಗೊತ್ತು
ಮನೆಯೊಡತಿಯ ಕೋಣೆಯ ಕಿಟಕಿಯದೆಂದು
ಕಂಠಸಿರಿಗೆ ಸ್ವರವ ಸೇರಿಸಿ ನಲಿಯ ಬಯಸಿಹಳೆಂದು
ನಿನದಷ್ಟೆ ಅಲ್ಲವೋ ನೀನಿರುವ ಜಗವಿದೆಂದೂ