ಕಣ್ಣು ಮುಚ್ಚಿದ ಕನಸು ನಿದ್ರೆಯಲಿ, ಕಣ್ಣು ತೆರೆದ ಕನಸು ಬದುಕಿನಲಿ; ಕುಳಿತು ಮೌನವಾದುದೇ ಧ್ಯಾನವಲ್ಲ, ಕನಸು ಕರಗಿದುದೇ ಜಾಗೃತಿಯಲ್ಲವೇ? ‘ನಾನು’ ಎಂಬ ನಿದ್ದೆಯಿಂದ ಎಚ್ಚರವಾದ ಕ್ಷಣ, ಅಸತ್ತಿನ ಇರುಳು ಸರಿದು, ಸತ್ತಿನ ಬೆಳಗು.
ಕಷ್ಟ ಬಾರದಿರುವುದೇ ಕೃಪೆಯಲ್ಲ, ಕಷ್ಟದಲಿ ದಾರಿ ತಪ್ಪದಿರುವುದೇ ಕೃಪೆ; ಕೃಷ್ಣನಿದ್ದರೂ ವನವಾಸ ತಪ್ಪಲಿಲ್ಲ, ಆದರೂ ಧರ್ಮದ ಹೆಜ್ಜೆ ಜಾರಲಿಲ್ಲ; ಸತ್ಕರ್ಮ ಬದುಕಿನ ಹಾದಿಯ ಸುಗಮಗೊಳಿಸಲಿ, ಸುಜ್ಞಾನ ಒಳದೀಪವಾಗಿ ಮುಕ್ತಿಗೆ ನಡೆಸಲಿ; ಇದೇ ನಿತ್ಯಕರ್ಮದ ಒಳಾರ್ಥವಾಗಲಿ, ಇದೇ ನಿತ್ಯ ಪ್ರಾರ್ಥನೆಯ ಸಾರವಾಗಲಿ.
