ಕನ್ನಡಿಯ ಎದೆಯಲಿ
ಯಾವ ರೂಪ ಮಲಗಿತೋ
ನೋಡುವ ಕಣ್ಣಿನಲಿ
ಯಾವ ನೆರಳು ನಿಂತಿತೋ
ಧೂಳೊಂದು ಕವಿದಾಗ
ಮುಖವೇ ಮರೆಯಾಯಿತು
ಒರೆಸಿದ ಕ್ಷಣದಲಿ
ಬೆಳಕೇ ಎದುರಾಯಿತು
ಕನ್ನಡಿ ಹೊಸದಾಗಿ
ಏನನ್ನೂ ಪಡೆಯಲಿಲ್ಲ
ಇದ್ದ ಪ್ರತಿಬಿಂಬವ
ಮತ್ತೆ ತೋರಿಸಿತಲ್ಲ
ಕೇಳಿದೆ ಕನ್ನಡಿಯನು
ನಾನಾರು ಹೇಳೆಂದು
ಮೌನದಿ ನಗುತ್ತದು
ನನ್ನನ್ನೇ ತೋರಿಸಿತು
ಒರೆಸಿದ್ದು ಕನ್ನಡಿಯ
ಧೂಳೆಂದು ತಿಳಿದಿದ್ದೆ
ಕರಗಿದ್ದು ಎಲ್ಲಿಯೋ
ನನ್ನದೇ ಮಬ್ಬಾಗಿತ್ತು
~ ಮಾಹೆ
Discover more from Hebbar's blog
Subscribe to get the latest posts sent to your email.
