ಕಷ್ಟ ಬಂದಾಗ ನೆನೆದರೆ, ದೇವರು ಔಷಧಿಯಂತೆ,
ಹೊತ್ತು ನೋಡಿ ನೆನೆದರೆ, ಭಕ್ತಿ ಆಹಾರದಂತೆ;
ನಡೆದರೂ, ನುಡಿದರೂ, ನಕ್ಕರೂ, ಅತ್ತರೂ,
ಅವನ ನೆನಪೇ ಉಸಿರಾದರೆ ಬದುಕಿನುದ್ದಕ್ಕೂ;
ಉಸಿರಿಗೆ ಹೊತ್ತುಂಟೇ? ಸ್ಮರಣೆಗೆ ಬಿಡುವೆಲ್ಲಿ?
ಅವನ ನೆನೆಯುತ್ತಲೇ ಬದುಕು, ಬದುಕುತ್ತಲೇ ಅವನಲ್ಲಿ.
~ಮಾಹೆ
Discover more from Hebbar's blog
Subscribe to get the latest posts sent to your email.
