ಸುಖ ಬಂದಾಗ, “ಇದೂ ಕ್ಷಣಿಕ” ಎಂದಿರು, ದುಃಖ ಬಂದಾಗ, “ಇದೂ ಕ್ಷಣಿಕ” ಎಂದಿರು; ಒಂದರಿಂದ ಮೋಹವಿಲ್ಲ, ಇನ್ನೊಂದರಿಂದ ಭಯವಿಲ್ಲ, ಬಂದು ಹೋಗುವ ಅಲೆಗೆ ಶಾಶ್ವತದ ನೆಲೆಯಿಲ್ಲ; ಕ್ಷಣಿಕವ ಕಂಡ ಕಣ್ಣಲಿ ವಿವೇಕದ ಬೆಳಕು, ಅನಿತ್ಯವ ದಾಟಿದ ಮನಕೆ ನಿತ್ಯದ ಕರೆ.
ದಾರಿ ತಿಳಿಯುವ ಮುನ್ನವೇ ದಿನಗಳು ಸರಿದವು, ಗುರಿ ಕಾಣುವ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಹೆಜ್ಜೆಗಳು ದಣಿದವು; ಕಳೆದ ಹಾದಿಯ ಲೆಕ್ಕ ವಿಧಿಗಿರಲಿ, ಉಳಿದ ಹೆಜ್ಜೆಯ ಹೊಣೆ ನಮಗಿರಲಿ; ಅರ್ಥವಾಗದ ಬದುಕಿಗೆ ಅರ್ಥವ ಹುಡುಕುವುದಲ್ಲ, ಅರ್ಥಪೂರ್ಣವಾಗಿಸುವುದೇ ಮನುಜ ಜನ್ಮದ ಸಾರ್ಥಕತೆ.
ಕಷ್ಟ ಬಂದಾಗ ನೆನೆದರೆ, ದೇವರು ಔಷಧಿಯಂತೆ, ಹೊತ್ತು ನೋಡಿ ನೆನೆದರೆ, ಭಕ್ತಿ ಆಹಾರದಂತೆ; ನಡೆದರೂ, ನುಡಿದರೂ, ನಕ್ಕರೂ, ಅತ್ತರೂ, ಅವನ ನೆನಪೇ ಉಸಿರಾದರೆ ಬದುಕಿನುದ್ದಕ್ಕೂ; ಉಸಿರಿಗೆ ಹೊತ್ತುಂಟೇ? ಸ್ಮರಣೆಗೆ ಬಿಡುವೆಲ್ಲಿ? ಅವನ ನೆನೆಯುತ್ತಲೇ ಬದುಕು, ಬದುಕುತ್ತಲೇ ಅವನಲ್ಲಿ.
