lifepath

The Rooms That Do Not Remember

It is curious how early we learn to enter a room as if it were a stage.

Not always consciously. Sometimes it is just a small adjustment. The way the shoulders settle before stepping in. The slight pause at the door. As if something within us is arranging itself before we arrive.

Sri Rama

ಅದಾವ ಮೋಡಿಯೊ ನಿನದು ದೊರೆ

ಮಗನಾಗಬೇಕು ನಿನ್ನಂತೆಂದು ಅಪ್ಪನ ಬಯಕೆ
ಆದರ್ಶವ ನಾ ತಳೆಯಬೇಕೆಂದು ಅಮ್ಮನ ಚಿಂತೆ
ಹೆಂಗಳೆಯ ಮನಕೆ ನೀನೊಂದು ಗೊಂದಲದ ಕತೆ

ಅದಾವ ಮೋಡಿಯೊ ನಿನದು ದೊರೆ

ಅಪ್ಪನ ಮಾತಿಗೆ ಸಿಕ್ಕಿಬಿದ್ದವ ನೀನೆಂಬ ಸೆರೆ
ಅವರಿವರ ತೃಪ್ತಿಗೆ ನಂಬಿದವರ ನೋವಿಗಾದೆ ಹೊರೆ
ರಕ್ಕಸನ ಸದೆಬಡಿದು ಲೋಕ ಕಾಯ್ದದ್ದು ಸರಿಯೆ

ಅದಾವ ಮೋಡಿಯೊ ನಿನದು ದೊರೆ

ಅವತಾರಿ ನೀನೆಂದು ಹುಲು ಮಾನವನಾದೆ ಸರಿ
ಮನುಜರೆಲ್ಲರೂ ನಿನ್ನಂತಾಗಲಾರದೇನ ಪರಿ
ನಿನ್ನ ನೆನೆದು ಲೋಕವಾಳುವ ಪರಿಯದು ಸರಿ

ಅದಾವ ಮೋಡಿಯೊ ನಿನದು ದೊರೆ

ಸ್ವಂತ ಗುರಿಗೆ ಸಿಕ್ಕೆಲ್ಲವ ಬಳಕೆ ಸರಿಯೆ
ಪ್ರಾಣಿ ಪಕ್ಷಿಗಳವು ನಮ್ಮ ಸೇವೆಗೆಂಬ ಭಾವ ಸರಿಯೆ
ನೋವಿನ ಕಥೆಯಲಿ ನಲಿವು ಕಾಣುವ ಸವಿಯೆ
ನಾನೇನು ಕಲಿಯಲೊ ಮನಮೋಹಕ ಗುರುವೆ

The Seats We Don’t Question

It is curious how rarely we question the seats we return to.

Like the way a chair remembers us. The slight dip in the cushion that fits only one body. The way we return to it at the end of a long day without thinking, as though the chair had been waiting, holding the exact shape of our tiredness. There is a quiet relief in sitting down, in not having to adjust, in not having to become anything different from what we already are.

1