There are moments in life that do not announce themselves.
They arrive quietly, without achievement, without milestone, without any outward claim to importance. And yet, they leave behind a strange fullness, as though something within us has slipped into place inside a pattern we did not know we were part of.
I have often felt that these moments carry a kind of geometry.
ಅದಾವ ಮೋಡಿಯೊ ನಿನದು ದೊರೆ
ಮಗನಾಗಬೇಕು ನಿನ್ನಂತೆಂದು ಅಪ್ಪನ ಬಯಕೆ
ಆದರ್ಶವ ನಾ ತಳೆಯಬೇಕೆಂದು ಅಮ್ಮನ ಚಿಂತೆ
ಹೆಂಗಳೆಯ ಮನಕೆ ನೀನೊಂದು ಗೊಂದಲದ ಕತೆ
ಅದಾವ ಮೋಡಿಯೊ ನಿನದು ದೊರೆ
ಅಪ್ಪನ ಮಾತಿಗೆ ಸಿಕ್ಕಿಬಿದ್ದವ ನೀನೆಂಬ ಸೆರೆ
ಅವರಿವರ ತೃಪ್ತಿಗೆ ನಂಬಿದವರ ನೋವಿಗಾದೆ ಹೊರೆ
ರಕ್ಕಸನ ಸದೆಬಡಿದು ಲೋಕ ಕಾಯ್ದದ್ದು ಸರಿಯೆ
ಅದಾವ ಮೋಡಿಯೊ ನಿನದು ದೊರೆ
ಅವತಾರಿ ನೀನೆಂದು ಹುಲು ಮಾನವನಾದೆ ಸರಿ
ಮನುಜರೆಲ್ಲರೂ ನಿನ್ನಂತಾಗಲಾರದೇನ ಪರಿ
ನಿನ್ನ ನೆನೆದು ಲೋಕವಾಳುವ ಪರಿಯದು ಸರಿ
ಅದಾವ ಮೋಡಿಯೊ ನಿನದು ದೊರೆ
ಸ್ವಂತ ಗುರಿಗೆ ಸಿಕ್ಕೆಲ್ಲವ ಬಳಕೆ ಸರಿಯೆ
ಪ್ರಾಣಿ ಪಕ್ಷಿಗಳವು ನಮ್ಮ ಸೇವೆಗೆಂಬ ಭಾವ ಸರಿಯೆ
ನೋವಿನ ಕಥೆಯಲಿ ನಲಿವು ಕಾಣುವ ಸವಿಯೆ
ನಾನೇನು ಕಲಿಯಲೊ ಮನಮೋಹಕ ಗುರುವೆ
