Jataka Bandi
ಹೀಗೊಂದು ಕರೆ ನಿಮಗೆ ತಲುಪೀತೇ!
ದಣಿವಾಗಿದೆ ಎಂದು ಮೂಲೆ ಸೇರಲದು ಆದೀತೇ!
ಉದಯರವಿಯ ಕಿರಣವ ಮುಚ್ಚಿ ಮಲಗಲಾದೀತೆ!
ಕರೆಗಂಟೆಯ ಧಿಕ್ಕರಿಸಿ ಕುಳಿತರೆ ಕದ ತೆರೆದೀತೆ!
ಕೇಳಿದರೇನ ಮಾಡುವಿರೆಂದು ತಿಳಿಯಲಾದೀತೇ!
ಮೂಲೆ ಸೇರಿದ ಪೆಟ್ಟಿಗೆಯದುವೆ ಹೊಳೆದೀತೇ!
ಮುಚ್ಚಿದ ಹೊದಿಕೆಯದು ಕಸದ ಗಾಡಿಗೆ ಸೋತೀತೇ!
ತೆರೆದ ಕದದಿ ಹೊತ್ತ ಬುತ್ತಿಯ ಚೀಲ ಮರೆಸೀತೇ!
ಕರಗಿದ ಗಂಟಿನ ಚೀಲವದು ಕೊರೆದೀತೇ!
ಪೆಟ್ಟಿಗೆಯ ಧೂಳಿನ ಪರಿಮಳವದು ತಡೆದೀತೇ!
ದಿನದ ಹರಿವಿನ ಚಕ್ರವದು ನಿಂತೀತೇ!
ನಗೆ ನಿನ್ನ ಗುರುತೆಂಬುದ ಮರೆಯಲಾದೀತೇ!
ಅದಾವ ಮೋಡಿಯೊ ನಿನದು ದೊರೆ
ಮಗನಾಗಬೇಕು ನಿನ್ನಂತೆಂದು ಅಪ್ಪನ ಬಯಕೆ
ಆದರ್ಶವ ನಾ ತಳೆಯಬೇಕೆಂದು ಅಮ್ಮನ ಚಿಂತೆ
ಹೆಂಗಳೆಯ ಮನಕೆ ನೀನೊಂದು ಗೊಂದಲದ ಕತೆ
ಅದಾವ ಮೋಡಿಯೊ ನಿನದು ದೊರೆ
ಅಪ್ಪನ ಮಾತಿಗೆ ಸಿಕ್ಕಿಬಿದ್ದವ ನೀನೆಂಬ ಸೆರೆ
ಅವರಿವರ ತೃಪ್ತಿಗೆ ನಂಬಿದವರ ನೋವಿಗಾದೆ ಹೊರೆ
ರಕ್ಕಸನ ಸದೆಬಡಿದು ಲೋಕ ಕಾಯ್ದದ್ದು ಸರಿಯೆ
ಅದಾವ ಮೋಡಿಯೊ ನಿನದು ದೊರೆ
ಅವತಾರಿ ನೀನೆಂದು ಹುಲು ಮಾನವನಾದೆ ಸರಿ
ಮನುಜರೆಲ್ಲರೂ ನಿನ್ನಂತಾಗಲಾರದೇನ ಪರಿ
ನಿನ್ನ ನೆನೆದು ಲೋಕವಾಳುವ ಪರಿಯದು ಸರಿ
ಅದಾವ ಮೋಡಿಯೊ ನಿನದು ದೊರೆ
ಸ್ವಂತ ಗುರಿಗೆ ಸಿಕ್ಕೆಲ್ಲವ ಬಳಕೆ ಸರಿಯೆ
ಪ್ರಾಣಿ ಪಕ್ಷಿಗಳವು ನಮ್ಮ ಸೇವೆಗೆಂಬ ಭಾವ ಸರಿಯೆ
ನೋವಿನ ಕಥೆಯಲಿ ನಲಿವು ಕಾಣುವ ಸವಿಯೆ
ನಾನೇನು ಕಲಿಯಲೊ ಮನಮೋಹಕ ಗುರುವೆ
Like a tree that loses a branch,
you too will break,
under storms unseen,
under words unkind.
Yet the tree does not mourn its limb,
nor bends to stitch what’s gone—
it feels the sun upon the wound,
and quietly begins again.
Let your hurt fall to the soil,
let it feed your roots instead of fears.
Grow new dreams from what once bled,
and stretch toward the light that calls you near.
For life never asks you to be whole again—
only alive, wiser, and willing to bloom.